İnsan ormanlarda yetişen ağaçları bilmez oldu artık. Meşe, kayın, kestane, çınar ve daha sayamadığımız, bilmediğimiz birçok ağaç. Biz artık ‘şehirli’, ‘şehrin esirlileri’, ‘şehrin tutukluları’ lakabını alan insanlar olduk. Doğayı biliyoruz ama tanımıyoruz. Kağıt üzerinde ormandaki ağacın ismini biliriz. Halbuki hiç elimizle gövdesine dokunamadığımız, kabuğundaki soğukluğu, canlılığı hissedemediğimiz ağaçların nasıl olur da gölgesinde barınabiliriz. Sonbaharda sararıp dökülen yaprakların kışın kuru ağaca, ilkbaharda ise yeniden doğuşuna şahit olamıyoruz.
Artık yediği meyvenin bile nereden geldiğini merak etmeyen bir topluluktan
ağacın kesilmemesini nasıl isteyebilirsin ki. Ama unutmamamız gereken husus;
aldığımız nefesin ağaçlar sayesinde oluştuğunu, ağaçlar var olduğu müddetçe de
nefes almaya devam edeceğimizdir. Gelin hep birlikte can damarlarımızı
tanıyalım, sahip çıkalım. Her bir ağaç gelecek için bir teminatımızdır.
00:27
18/10/2015
- Pazar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder