6 Ağustos 2015 Perşembe

GARİP GECELER

                 
    
Geceler kasvetli, köğne ve yıkık. Üstüme yıkık. Bir o kadar da acı verici. Bilmem kaç gece bu acıyı daha da hissettirecek bana. Gecem böyleyken gündüzüm de karanlık.  


          Dışarıda başı eğik, üzgün bir hayvanı gördükçe daha da elemlenirim. Kendimi yabancı hissediyor ve hayvanı masum, garip gördükçe bende garip olurum. Üzülüyorum. Elimle hayvanın başını okşayınca, o gözlerdeki hafif pırıltıya, ışıltıya neler verilmez ki. Bu hayvanlar gündüz böyle garipken, sokakta onun bunun bağırışları arasında kaçıyorken, geceleri korku, aç, hasta, zayıf ve bir köşede büzüşmüş halde olmaz mı?


          Benim gecelerim kapkaranlık arkadaşım. Odamın lambası sönük ve dışarısı bana uzak bir dağ iken; etrafımızdaki köpek, kedi, kuş... acılar içinde bir hayat yaşıyorken, başı önünde insandan korkarak gezerken ben nasıl olurda geceleri rahat uyurum? Nasıl mutlu olurum? Geceleri yolda yürürken korkarak benden kaçan hayvanı gördükçe nasıl olurda dışarıda rahat dolaşabilirim?


         Belki....


         Belki biz mutlu edebiliriz. Başlarını okşayabiliriz ya da pisi pisi diyerek çağırabiliriz. Neden olmasın?  Onlarda bizlerle aynı çevrede yaşıyor ve aynı havayı, suyu içiyor. Bunun farkında olalım. Bilinçlenelim bilinçlendirelim; uyaralım, koruyalım. Bir kedinin sizden kaçması mı sizi mutlu eder yoksa sizinle oynaması mı? Lütfen hayvanlara sahip çıkalım ve çevrelerini koruyalım. Bu bir insanlık için en büyük hassasiyetlerden biri olsun.


          6 Ağustos 2015