22 Ocak 2026 Perşembe

Kağıthane Deresi

 

Zamanın Aktığı Yatak

             Kağıthane Deresi, İstanbul’un yorgun gövdesinde gümüş bir mısra gibi uzanır; kıvrımlarında sadece suyun değil, koca bir tarihin ve kaybolmuş rüyaların fısıltısını taşır. Bir zamanlar "Sadabad"ın o efsunlu havasını soluyan bu sular, şehre sadece serinlik değil, bir ruhun zarafetini de müjdelerdi. Şimdi ise sadece modern zamanın el değmesiyle eski berraklığından eser kalmadığını görürüz. Gözümüzü bir an bu dereye çevirsek; suyun yüzeyine düşen aksimiz, aslında geçip giden zamanın, değişen çehrelerin ve hiç dinmeyen bir İstanbul özleminin resmini görürüz.


Şairlerin Ayak İzleri

Şairler için su, sadece bir akış değil; bir aynadır. Onlar bu sulara bakarak kendi iç dünyalarındaki fırtınaları dindirmiş, Kağıthane’yi bir coğrafyadan ziyade bir duygu durumuna dönüştürmüşlerdir. Duygu dünyalarındaki dalgalanmayla birlikte kendilerini suya teslim etmişler. 

Onlar gibi bu dere kenarında yürümek, aslında bir şiir antolojisinin sayfaları arasında dolaşmak gibidir. Kıyısında yankılanan ses, en çok da Nedim’in o şen şakrak ve hayat dolu sesidir. O, "Gülelim, oynayalım, kâm alalım dünyadan" derken, Kağıthane’nin sularını bir neşe kaynağına dönüştürmüştü.

Lale Devri’nin o parıltılı günlerinde, bu dere kenarı bir zevk ve sefa mekanı olmanın ötesinde, Türk şiirinin en zarif imgelerinin yeşerdiği bir bahçeydi. Bir zamanlar her iki kıyısında mamur mahalleleri ile Osmanlı zamanının İstanbul’unda ilgi odağıyken, Lale Devri biterken de Osmanlı’nın gerileme dönemine girmesi gibi, Sadabad’ da ihtişamını yavaştan kaybetti. Son zamanlarının şairi Yahya Kemal, sessiz gemileriyle eski İstanbul’u arayan mahzun bakışları da buralardan geçirmiş, bize eskiye özlemin en güzel betimlemesini yapmıştı.


Değişen Kıyılar ve Yeni Hikayeler

Ancak zaman, suyun akışından daha hızlı geçer ve değişen zaman içinde de her şey değişir. Bugün Kağıthane Deresi, o eski "Mesire" günlerinin sessizliğini modern şehrin gürültüsüyle harmanlıyor. Park banklarında oturan yaşlıların dalarak baktığı o su, artık sadece geçmişi değil, bugünün telaşını ve yarının belirsizliğini de taşıyor. Dün şatafatlı Osmanlı’nın en güzide buluşma, huzuru arama ve mahalleleşme yeriyken şimdi hem eskiye özlem duyduğumuz görüntüsünün yerini alan kirli ve alçakta kalmış hali hem de o güzide şairlere verdiği ilhamı tekrar alamamakla beraber gelecekte nasıl bir minvalde olacağını kestirememek var.

Tarihin görkemli Sadabad saraylarından bugünün gökdelen gölgelerine kadar her şey değişse de, suyun insan ruhu üzerindeki o kadim etkisi baki kalır. Şairlerin kaleminden dökülen o hüzün ve neşe, bugün sıradan bir insanın iç çekişinde yaşamaya devam eder. Çünkü her su kenarı, bir karşılaşmadır. İnsan en çok suyun yanında kendisiyle kalır, kendinden taşar. Ve nihayetinde, en son bir dere kenarında bambaşka hayatlar ortaya çıkar. O hayatlar nasıl başladı nasıl devam etti bilemem ama Kağıthane deresine her gelişimde o eski ihtişamı düşünerek bir banka oturur, ufuklara dalar giderim.



27 Aralık 2015 Pazar

İTİNA VE DAYANMA


           Çoğu zaman insanları çabucak muhakeme ederiz. Bir söz bile etmeden, kendisine hitap ettiğimiz kişiler hakkında alelacele kararlar veririz. Çabuk ve kolay kararların bize mal olması ikimiz arasındaki bağa her zaman zarar verecektir. İhtimaldir ki konuştuğumuz kişi bunu hissedecek ve incinecektir.

İnsanları hemen yargılarız çünkü elimize ipi almak isteriz; başkalarına tavsiye, öğüt vermeyi, hayatlarına sanki karışmamış gibi nasıl yaşayacaklarını aşılamayı pek severiz. Saygı, hürmet, değer, erdem, başkaları adına karar vermemek; onların hayat karşısındaki seçimlerine saygı gösterebilmektir. Ondan daha iyi düşünebildiğimi varsaymaya, ona hükmetmeye hakkım yok diyebilmektir.

İçinde bulunduğumuz zamanda belki en çok gereksinim duyduğumuz erdemlerden biri , tahammül edebilmemizdir. Birbirimizi şuan olduğumuz gibi kabul etmek, birbirimize uzun boylu birinin küçük boylu birisine baktığı gibi bakmamak. Herkesin yegâne, tek ve farklı olduğunu kabullenebilmek.

Bir özen, itina ve dayanma ahlakı, aramızda kapanmaz gibi görünen yüksek dağları birleştirecek ve birbirimize koparmaz halatlar gibi bağlanmamıza neden olacaktır. İnsanoğlu Adem (a.s)’ dan beri birbirine bağlı olduğu zamanlarda dağılmamış bir arada olmuşlardır. Şimdi bu anlattığım şeyler insanlar için hiç ulaşılmayacak uzak bir diyar gibi görünebilir. Lakin hiçbir diyar ulaşılmaz bir diyar değildir artık. Dünyanın sürdürülebilmesinin en büyük etkenlerden biri olan insan faktörünü buyurun tek el üzerine hepimiz elimizi bırakarak bir dayanma, birliktelik gücü oluşturalım. İnanın geçmiş ve gelecek her neslin en büyük ihtiyacı bir arada, tek kol olabilmemizden yana olacaktır. Erdemli, saygılı ve insancıl davranışlarımızla geleceğimizi teminat altına alabiliriz.

                                                                        27/12/2015 – Pazar
                                                                          00:23

                                               

20 Ekim 2015 Salı

AĞAÇTAKİ NEFESİM

                                                  

                                                


            

           İnsan ormanlarda yetişen ağaçları bilmez oldu artık. Meşe, kayın, kestane, çınar ve daha sayamadığımız, bilmediğimiz birçok ağaç. Biz artık ‘şehirli’, ‘şehrin esirlileri’, ‘şehrin tutukluları’ lakabını alan insanlar olduk. Doğayı biliyoruz ama tanımıyoruz. Kağıt üzerinde ormandaki ağacın ismini biliriz. Halbuki hiç elimizle gövdesine dokunamadığımız, kabuğundaki soğukluğu, canlılığı hissedemediğimiz ağaçların nasıl olur da gölgesinde barınabiliriz. Sonbaharda sararıp dökülen yaprakların kışın kuru ağaca, ilkbaharda ise yeniden doğuşuna şahit olamıyoruz.

           
            Artık yediği meyvenin bile nereden geldiğini merak etmeyen bir topluluktan ağacın kesilmemesini nasıl isteyebilirsin ki. Ama unutmamamız gereken husus; aldığımız nefesin ağaçlar sayesinde oluştuğunu, ağaçlar var olduğu müddetçe de nefes almaya devam edeceğimizdir. Gelin hep birlikte can damarlarımızı tanıyalım, sahip çıkalım. Her bir ağaç gelecek için bir teminatımızdır.


                                              
                                             00:27
                                   18/10/2015 -  Pazar



                                  

9 Ekim 2015 Cuma

DİLEĞİM




                             
Benim dualarımda
vardı bir dileğim:
Ya Rab! Nasip et içimdeki,
kor yanan ateşin elemini
elimdeki kalemle soğutayım
defterin ak paklanmış yüzüne.


Ve bir şiir okudum
gecenin bu sessizleşmiş saatinde.
Ne de güzel yazmış,
sanki beni anlatır şiirinde.


Sen bu şiiri yazdıkça,
alçalıyor şiirlerim.
Umudum eğer şiir yazmaksa;
Aman! Olmasın senin gibi,
şiirlerim olmayacaksa.


21-09-2015

01:15

6 Ağustos 2015 Perşembe

GARİP GECELER

                 
    
Geceler kasvetli, köğne ve yıkık. Üstüme yıkık. Bir o kadar da acı verici. Bilmem kaç gece bu acıyı daha da hissettirecek bana. Gecem böyleyken gündüzüm de karanlık.  


          Dışarıda başı eğik, üzgün bir hayvanı gördükçe daha da elemlenirim. Kendimi yabancı hissediyor ve hayvanı masum, garip gördükçe bende garip olurum. Üzülüyorum. Elimle hayvanın başını okşayınca, o gözlerdeki hafif pırıltıya, ışıltıya neler verilmez ki. Bu hayvanlar gündüz böyle garipken, sokakta onun bunun bağırışları arasında kaçıyorken, geceleri korku, aç, hasta, zayıf ve bir köşede büzüşmüş halde olmaz mı?


          Benim gecelerim kapkaranlık arkadaşım. Odamın lambası sönük ve dışarısı bana uzak bir dağ iken; etrafımızdaki köpek, kedi, kuş... acılar içinde bir hayat yaşıyorken, başı önünde insandan korkarak gezerken ben nasıl olurda geceleri rahat uyurum? Nasıl mutlu olurum? Geceleri yolda yürürken korkarak benden kaçan hayvanı gördükçe nasıl olurda dışarıda rahat dolaşabilirim?


         Belki....


         Belki biz mutlu edebiliriz. Başlarını okşayabiliriz ya da pisi pisi diyerek çağırabiliriz. Neden olmasın?  Onlarda bizlerle aynı çevrede yaşıyor ve aynı havayı, suyu içiyor. Bunun farkında olalım. Bilinçlenelim bilinçlendirelim; uyaralım, koruyalım. Bir kedinin sizden kaçması mı sizi mutlu eder yoksa sizinle oynaması mı? Lütfen hayvanlara sahip çıkalım ve çevrelerini koruyalım. Bu bir insanlık için en büyük hassasiyetlerden biri olsun.


          6 Ağustos 2015